Dammen goed bij niet aangeboren hersenletsel.

Inmiddels dam ik 28 jaar bij de Helderse damclub. Veel plezier heb ik inmiddels beleefd aan de damsport , veel mensen heb ik in die tijd leren kennen en voor mij het allerbelangrijkste, ik heb leren leven en omgaan met mijn NAH (niet aangeboren hersenletsel.  In mijn geval, heb ik 3 maal een ernstig ongeval gehad waarbij mijn hersenen elke keer letsel hebben opgelopen.  Na het laatste ongeval, had ik ook weer diverse klachten die mij het leven moeilijk maakten.  Zo had ik problemen met mijn korte termijn geheugen en mijn grafisch herkenningsvermogen.  Ook het vermogen om mij ergens gedurende langere tijd op concentreren was behoorlijk gefrustreerd en had ik vaak heel erg hoofpijn, vooral na inspanningen van mijn hoofd.
Een paar maanden  voor de dag, dat ik mijn laatste ongeval kreeg was aan mij gevraagd om  de jeugdafdeling te coördineren en te coachen en had ik dat ook op me genomen, ondanks mijn totale gebrek aan kennis van het damspel.
Toen ik na een aantal maanden na het ongeval weer op de damclub kwam, met bovengenoemde kwalen, bleek al snel, dat naast coördineren  en coachen, daar ook trainen aan was toegevoegd. Dit vanwege het vertrek van de oude man, die dat tot voor kort dat met veel succes had gedaan, ongeneesbaar ziek was geworden.
Zonder te laten weten, dat ik geen kennis van de damsport had,  ben ik inderdaad kinderen gaan trainen aan de hand van daarvoor geschikt lesmateriaal.  Vaak waren de opdrachten voor mij te moeilijk en als de jeugd het wist op te lossen, leerde ik met hun mee.  Hoewel zelfs daarbij (hun niveau)  ik me vaak onvoldoende kon concentreren, herkennen  en onthouden.
Als zij en ook ik er niet uitkwamen, liet ik een oudere dammer hun individueel helpen, waarbij ik over de schouder meekeek en onderwijl me met een andere groep bezig hield.  Zo leerde ik het spel kennen en een aantal mensen dacht dat ik het beheerste, waardoor ze me geloofde als trainer.  In datzelfde jaar werd mij gevraagd om mee te gaan dammen in competitieverband bij de club.  Uiteindelijk stemde ik daar in toe en wist echt per ongeluk, mijn eerste wedstrijd te winnen, niet omdat ik het kon, maar per ongeluk, omdat ik zonder het te weten geen fouten maakte.
Later heeft het meer dan een jaar geduurd eerdat ik weer eens een puntje kon scoren.
De belangrijkste oorzaak van vele verliespartijen , had behalve aan het gebrek van kennis van het dammen, te maken met mijn hersenproblemen.
Een verkeerde zet of de opzet van een aanval door mijn tegenstander herkende ik vaak wel, maar als ik dan verder ging kijken wat in een stand zat, vergat ik de herkende risico’s  en deed dan alsnog de zet waarvan ik eerder al had gezien dat dat niet kon.
Ook kwam het meerdere malen voor, dat ik de patronen niet kon herkennen en daarmee de risico’s niet kon analyseren.
In een andere vorm kwam ik diezelfde problemen tegen op mijn werk of in mijn privé administratie.
Gaande weg, ontdekte ik dat hoewel geen van de problemen volledig verdwenen zijn, ik  langzamerhand minder vaak en minder ernstig pijn in mijn hoofd kreeg bij inspanningen.  Eveneens leerde ik ook me weer beter en steeds langer te concentreren en vergat ik steeds minder herkende situaties die tot verlies  leiden als ik verder mijn mogelijkheden bestudeerde.
Het gaat te ver om dat in zijn geheel aan het dammen toe te schrijven, maar ik ben er van overtuigd, dat dammen zeker een positieve bijdrage hier aan heeft geleverd. Inmiddels ben ik een gewaardeerd dammer, maar zal door gebrek aan talent, maar ook door mijn gebreken nooit doorbreken als hele goeie dammer, maar voor mij is dammen inmiddels een manier om te leven en overleven.
Ik ben geen arts en geen wetenschapper, maar als ervaringsdeskundige  ben ik van mening, dat heel veel mensen met niet aangeboren hersenletsel voordeel zouden kunnen hebben aan het bedrijven van een denksport.
Dammen is, omdat de eerste basis vrij eenvoudig aan te leren is, een uitgelezen denksport om dan te gaan spelen door NAH  patiënten.
Het enige risico wat ik heb ontdekt aan dammen voor mensen met NAH is, dat ze het een leuke sport gaan vinden, mij is dat ook overkomen, maar ik heb er mee leren te leven.
Ik zou het toejuichen als damverenigingen en (afdelingen)  hersenvereniging (en)  voor niet aangeboren hersenletsel  elkaar hierin zouden vinden en de damverenigingen hun deuren openen voor NAH patiënten.